Blog

Foto’s laatste dag

20140724-231926-83966316.jpg

20140724-231928-83968103.jpg

20140724-231942-83982910.jpg

24 Jul 2014
/

Rit 11: Orange – Mont Ventoux

Vandaag was het D Day: de beklimming van de Mont Ventoux. Bij velen stonden de zenuwen gespannen, en was er gedurende de eerste kilometers toch wel wat stress te merken. De concentratie was erg hoog.

Na een opwarming van 40 kilometer bereikten we het dorpje Bedoin, eerst werd er even naar we parking buiten het centrum gegaan. Daar werd de aanhangwagen losgekoppeld, zodat Guus gemakkelijker kon manoeuvreren op de top.

Iets na 10 uur werd het startschot gegeven en vlogen we erin. De eerste vertrokken als een speer, maar ook de anderen hadden er zin in!

Op de flanken van de Ventoux was het erg druk, heel veel Vlamingen. Ook van ons waren er toch heel wat supporters, wat natuurlijk erg leuk is.

Iedereen geraakte boven, de een al wat vlotter dan de andere. De ontlading was groot, want na bijna 1600 kilometer in 11 dagen waren we er geraakt. Een hele resem cols, een hittegolf, regenweer… Het kon ons allemaal niet tegenhouden.
We did it!

Na de fotosessie aan het monument ging het naar het zwembad van Bedoin, waar we ons hebben gedouched. Daarna kon er gekozen worden voor een bezoekje aan de stad of een zwempartij.

Om 17u was er nog een huldiging op het stadhuis, voor de 40e editie van Brugge Mont Ventoux te eren.

Moe (de meesten althans) en voldaan ging het met de bus naar Orange.

Later volgen nog wel enkele foto’s.

23 Jul 2014
/

De spanning stijgt, de Ventoux nadert

20140723-085231-31951355.jpg

23 Jul 2014
/

De Ventoux in het vizier

Na de regenachtige 21 juli was het eerste dat we deze morgen deden kijken of het nog regende. Gelukkig was het buiten droog, al was er nog een dreigende lucht.

Na het ontbijt in de fietsenstalling konden we ons stalen ros bestijgen om de 140 km naar Orange te overbruggen. De donkere wolken werden dreigender en dreigender, maar regen zagen we gelukkig niet!

In de voormiddag ging het nog over een lichtglooiend parcours en dienden we toch wat hoogtemeters te overbruggen. Eens de middagpauze (met een grote variëteit aan eten) achter de rug was begon een veel plezanter gedeelte. Er diende nog wat geklommen te worden, maar daarna ging het lichtjes bergaf. De wind zat volledig mee waardoor de snelheid de hoogte inging en de kilometers voorbij vlogen.

Zelfs een laatste kleine helling kon onze vlucht naar Orange niet stoppen. De Ventoux zagen we onderweg ook liggen, wat ervoor zorgde dat de moraal ook steeg, net zoals de temperatuur.

Tegen 15u waren we in het hotel, de fietsen werden onder handen genomen en enkelen gingen de stad nog eens verkennen.

Na het avondeten was er een grote vlucht uit de restaurant, iedereen ging zich optimaal gaan voorbereiden op de dag van de waarheid: de Mont Ventoux. Na een korte rit van 40 km mogen we die morgen beklimmen en zit ons avontuur er op!

22 Jul 2014
/

Nationale feestdag, regenweer in Frankrijk

Vandaag vertrok de rit om Alpe d’Huez, dat als Ile de Soleil bekend staat. Vandaag was het echter enkel maar regen die we zagen. Het begon net te regenen als we vertrokken. Veel zin heb je dan niet om 170 km door de Alpen te rijden.

Na 12 km verzamelden we opnieuw aan de voet en ging het in groep richting Grenoble, nuja, in groep is al een rit of 8 een lastig begrip.

Een paar platte banden later en veel frustratie over gevaarlijke auto’s (en toch ook wel de gevaarlijke banen) kwamen we aan de voet van de eerste helling. Sommigen probeerden op het drukste punt van Grenoble een fiets te verstoppen in de aanhangwagen, wat niet direct lukte, net zoals de weg vinden.

Na een toch wel pittige klim van 13 km kwamen we boven aan de Col de Saint Nizier.

Zelf besloot ik om de plaatselijke middenstand niet te steunen op de top en direct door te rijden, het was erg koud en ik wou niet afkoelen. De andere kochten boven wat warme dranken en broodjes.

Hoewel het regende was het toch wel genieten van het speciale kader, we reden door prachtige rotsformaties. Jan vond het nodig om de anderen uit zijn groep hiervan te laten genieten,terwijl hij een platte band verving.

Op 50 km van het hotel stond er plots een wegwijzer naar Valence. De slimmeriken uit de groep besloten om rechts te nemen rechtstreeks naar Valence. Zo moesten ze de laatste col niet over. Enkele zotten, waaronder Ronald, Geert en mezelf besloten om het parcours van de wegwijzer toch te volgen, kwestie van niet opnieuw tijd te verliezen.
Een col van 20 km kwam voor onze wielen te liggen. Na een 14 km kwam de wagen van Christophe in gehoorsveld.
Het deed deugd om een bekend gezicht te zien. Boven op de top van de Col de Tourniol wachtte ik eventjes en opeens zag ik Geert bovenkomen.

Samen reden we naar beneden langs een gevaarlijke afdaling. Daarna ging het over mooie banen naar Valence.

Daar zagen we in de lobby van het hotel al een groot deel van onze bende. Er waren nog een aantal deelnemers verloren, en ook Guus was er nog niet.

Na een uurtje was Guus er en kwamen ook Noël en Dirk aan. Enkel de gebroeders Perquy waren nog niet aangekomen, maar na een tijdje kwamen zij gelukkig ook aan.

 

21 Jul 2014
/

De afgelopen 2 dagen in een paar beelden vervat

IMG_7605 IMG_7624 IMG_7647

20 Jul 2014
/

DAG 8 – HEROISCHE STRIJD TEGEN DE BERG, HET WEER EN JEZELF

Omdat het kan en mag en omdat het zondag is, is het vertrek een halfuurtje later gepland (08:30). Bovendien is dit de op één na kortste rit: 93 kilometer.

Het enthousiasme om te vertrekken smelt echter als sneeuw voor de zon wanneer het vlak voor vertrek hevig begon te regenen. In kleine groepjes vertrekt iedereen dan toch om de afdaling van La Toussuire aan te vatten.

Met koude en niet-opgewarmde benen en onmiddellijk na de afdaling, gaat het stevig omhoog op de Col de Croix de Fer. Ongeveer 23 kilometer klimmen in de gietende regen naar een hoogte van 2.068 meter. Een heroïsche strijd tegen de berg, de koude en jezelf…

Eens boven, wordt in alle haast even beschutting tegen de regen gezocht, bijgetankt en gegeten om zo snel mogelijk te dalen naar Allemont (bij het stuwmeer). Prachtige maar natte afdaling. Onderweg steekt zelfs een echte berggeit de straat over.

Na een korte pauze aan het stuwmeer, gaat het richting een van de meest legendarische bergen uit de Alpen, nl. Alpe d’Huez. Verschillende keren was dit het toneel van een aankomst bergop in de Tour de France. Op de winnaarslijst staan o.a. Frank Schleck en Lance Armstrong maar ook Marco Pantani, Joop Zoetenmelk en Fausto Coppi. 13,8 kilometer lang en aankomst op een hoogte van 1860 m. Het is zwoegen, zweten en puffen. Gelukkig staan er uitbundige supporters langs de kant van de weg (waarvoor (nogmaals) dank)!

Druppelsgewijs arriveert (uiteindelijk) iedereen op het hotel. Oprecht, een dikke proficiat!

Morgen wordt opnieuw regen voorspeld. Hopelijk is de weerman of –vrouw fout want er staat (opnieuw – what else did you expect) een zware rit op het programma: geen noemenswaardige bergen maar toch 2.900 voorspelde hoogtemeters verspreid over 177 kilometer.

20 Jul 2014
/

Beneden aan het meer van Allemont

20140720-125047-46247349.jpg

20 Jul 2014
/

Dag 7: het stevige werk

Net zoals in de tour is het weekend ook het signaal om de zwaarste ritten te doen. Mede daardoor zal de zenuwachtigheid in de groep een ietsje hoger zijn geweest. Want ondanks herhaalde mededelingen werd de plaats van de enige stop toch niet goed begrepen. Misschien iets meer moeite doen om de mededeling na het eten goed te beluisteren kan hier een deugddoend effect opleveren.

Hoe dan ook, organisator Roland had samen met zijn zoon Christophe en Wouter gisterenavond nog het buitenrijden van Chambery verkend. Afspraak was dan ook om in één groep Chambery buiten te rijden en pas dan in twee groepen uit te splitsen. Na die splitsing reden de beide groepen het vlakkere gedeelte van de etappe naar eigen snelheid. Er kon goed naar de omgeving gekeken worden die toch al behoorlijk wat moois te bieden had. De grote bergen begeleidden ons links en rechts. De eerste en enige stop was na het buitenrijden van Albertville voorzien. Daar werd de enige grote bevoorrading georganiseerd en daar stond ook Christophe en gezin ons op te wachten. Iedereen kon zijn drinkbussen bijvullen, redelijk wat eten en dan vertrekken voor nog een kilometer of vijftien vooraleer het grote werk van de dag voor de wielen schoof.

De Col de la Madeleine is 24 km lang en deed menige fietser aardig in zijn reserves tasten. Meevaller was zeker het weer want het was niet zo heet als de voorbije dagen. Leuk, als je dat woord kan gebruiken, is dat om de kilometer een markeersteen staat met erop van het hellingspercentage voor de komende kilometer. Na 24 km kwamen we stuk voor stuk boven. Het was er eerder fris. Even de drinkflessen bijvullen en de afdaling nemen.
Na die afdaling hadden we weer enkele kilometer „vlak” tot we aan de voet van de Croix de Fer die overloopt in de Col de la Touissuire. Die was, zeker gezien het voorgaande van de dag, nog lastiger dan die 24 km van de Madeleine. Amai, wat kroop dat in de vooral de voeten, denk ik. Constant 8 à 9% helling in toch eerder warm weer deed ons toch wel diep gaan. Wat opviel was ook het vele autoverkeer naar de top toe. De aanmoedigingen van Nele, Christophe en Thibo deden enorm veel deugd.

Op de top aangekomen had ik bvb veel pijn onderaan de voeten. Later hoorde ik dat de meeste dat voorhadden. Boven aangekomen ben ik meteen de plaatselijke supermarkt ingedoken op zoek naar wat snelle mondvoorraad en gekoelde drank.
Amai, wat een rit. Ja, man, wat een rit !

Ons hotel van de dag is ook top. Met een zwembad, een sauna, een jacuzzi … wat een deugddoende ontspanning na de ferme inspanning.
Morgen een korte maar stevige rit : even afdalen en dan de Croix de Fer en Alpe d’Huez.
Als dat maar goed komt, na vandaag.

Eddy

19 Jul 2014
/

De cols lonken. Bijna aan de voet van de Madeleine

20140719-113444-41684744.jpg

20140719-113445-41685591.jpg

20140719-113442-41682996.jpg

20140719-113443-41683861.jpg

19 Jul 2014
/
theme by teslathemes