Single post

Dag 7: het stevige werk

Net zoals in de tour is het weekend ook het signaal om de zwaarste ritten te doen. Mede daardoor zal de zenuwachtigheid in de groep een ietsje hoger zijn geweest. Want ondanks herhaalde mededelingen werd de plaats van de enige stop toch niet goed begrepen. Misschien iets meer moeite doen om de mededeling na het eten goed te beluisteren kan hier een deugddoend effect opleveren.

Hoe dan ook, organisator Roland had samen met zijn zoon Christophe en Wouter gisterenavond nog het buitenrijden van Chambery verkend. Afspraak was dan ook om in één groep Chambery buiten te rijden en pas dan in twee groepen uit te splitsen. Na die splitsing reden de beide groepen het vlakkere gedeelte van de etappe naar eigen snelheid. Er kon goed naar de omgeving gekeken worden die toch al behoorlijk wat moois te bieden had. De grote bergen begeleidden ons links en rechts. De eerste en enige stop was na het buitenrijden van Albertville voorzien. Daar werd de enige grote bevoorrading georganiseerd en daar stond ook Christophe en gezin ons op te wachten. Iedereen kon zijn drinkbussen bijvullen, redelijk wat eten en dan vertrekken voor nog een kilometer of vijftien vooraleer het grote werk van de dag voor de wielen schoof.

De Col de la Madeleine is 24 km lang en deed menige fietser aardig in zijn reserves tasten. Meevaller was zeker het weer want het was niet zo heet als de voorbije dagen. Leuk, als je dat woord kan gebruiken, is dat om de kilometer een markeersteen staat met erop van het hellingspercentage voor de komende kilometer. Na 24 km kwamen we stuk voor stuk boven. Het was er eerder fris. Even de drinkflessen bijvullen en de afdaling nemen.
Na die afdaling hadden we weer enkele kilometer „vlak” tot we aan de voet van de Croix de Fer die overloopt in de Col de la Touissuire. Die was, zeker gezien het voorgaande van de dag, nog lastiger dan die 24 km van de Madeleine. Amai, wat kroop dat in de vooral de voeten, denk ik. Constant 8 à 9% helling in toch eerder warm weer deed ons toch wel diep gaan. Wat opviel was ook het vele autoverkeer naar de top toe. De aanmoedigingen van Nele, Christophe en Thibo deden enorm veel deugd.

Op de top aangekomen had ik bvb veel pijn onderaan de voeten. Later hoorde ik dat de meeste dat voorhadden. Boven aangekomen ben ik meteen de plaatselijke supermarkt ingedoken op zoek naar wat snelle mondvoorraad en gekoelde drank.
Amai, wat een rit. Ja, man, wat een rit !

Ons hotel van de dag is ook top. Met een zwembad, een sauna, een jacuzzi … wat een deugddoende ontspanning na de ferme inspanning.
Morgen een korte maar stevige rit : even afdalen en dan de Croix de Fer en Alpe d’Huez.
Als dat maar goed komt, na vandaag.

Eddy

lies
July 19th, 2014 at 9:49 pm

Amai, wat een verhaal. Ja, man, wat een verhaal!!

VC Kathleen
July 20th, 2014 at 8:19 am

Pffffff…….dat zal zwoegen geweest zijn…….

ErwinVM
July 20th, 2014 at 8:22 am

Amaaaai mijn voeten, nog een geluk dat het daar dan NIET zo warm als hier (34°). ‘t is ongelooflijk wat jullie daar allemaal meemaken, straffer dan in de Tour, daar vallen ze af als vliegen!

Marleen H
July 20th, 2014 at 2:22 pm

straffe kost wat jullie daar allemaal presteren! Proficiat! De pijnlijke voeten, het sleuren en trekken, het zweten,…. dit alles terzijde gelaten waarschijnlijk een fantastische belevenis om dit te verwezenlijken. En dan te denken dat het meest fantastische gevoel nog moet komen…..aankomen op de Mont-Ventoux. Veel succes, kracht en uithoudingsvermogen voor iedereen.

LEAVE A COMMENT

theme by teslathemes